Kluczowy w całym procesie okazał się etap koncepcyjny. Projektowaliśmy ten sprzęt zupełnie od zera i od początku musieliśmy zamknąć nasze pomysły w twardych ramach produkcyjnych. Nowy produkt musiał być dopasowany do możliwości technologicznych, mieścić się w określonych widełkach budżetowych, a przede wszystkim – bezbłędnie spełniać swoje zadanie.
Podczas badania zwierzę znajduje się w narkozie – jest całkowicie bezwładne, przez co bardzo łatwo o uraz. Naszym priorytetem było stabilne podparcie ciała i odciążenie jego newralgicznych punktów, bez wywierania groźnego ucisku. Wymagało to od nas dokładnej analizy anatomii i przełożenia jej na jedną konstrukcję, która obsłuży pacjentów o skrajnie różnych gabarytach i proporcjach.
Zaczęliśmy od wizyt w gabinetach weterynaryjnych, wywiadów środowiskowych i obserwacji samych zabiegów. Abyśmy jednak mogli na bieżąco weryfikować nasze założenia, zleceniodawca projektu – firma Medif – zainstalował w naszym studiu prawdziwy tomograf. Urządzenie było pozbawione lampy rentgenowskiej, więc nie emitowało szkodliwego promieniowania, ale zachowało pełną mechanikę i zakresy ruchu. Dzięki temu każdą makietę oraz prototyp od razu sprawdzaliśmy podczas normalnych cykli maszyny, szybko odrzucając ślepe uliczki.
Równie ważna jak ochrona zwierzęcia była dla nas ergonomia pracy człowieka. W trakcie badania nie ma miejsca na pomyłkę ani poprawki. Lekarz ani na chwilę nie może stracić kontroli nad uśpionym pacjentem – jakiekolwiek osunięcie się z uchwytu mogłoby skończyć się tragedią, dlatego mechanizmy regulacji i blokady musiały działać pewnie i całkowicie przewidywalnie. Dochodziło do tego jeszcze jedno wyzwanie: zazwyczaj projektant może przetestować produkt na własnej skórze, jednak tutaj empiryczne wcielenie się w rolę pacjenta było po prostu niemożliwe, a sam zwierzak nie powie przecież, że coś go uwiera.
Głównym źródłem wiedzy o ułożeniu pacjenta stali się więc dla nas lekarze weterynarii. To oni najlepiej wiedzieli, czego brakuje im w codziennej praktyce i na jakie detale zwracać uwagę podczas zabiegu. Stworzyliśmy bezpieczne środowisko warsztatowe, w którym specjaliści mogli swobodnie testować kolejne rozwiązania w akcji i wspólnie z nami wyciągać wnioski.
Skala luki na rynku była ogromna. Dotychczas brakowało jakiegokolwiek systemowego rozwiązania, przez co lekarze – pracując na zaawansowanych tomografach – musieli radzić sobie sami i podkładać pod pacjentów zwykłe kartony różnych rozmiarów. Udało nam się zastąpić tę prowizorkę narzędziem, które chroni zwierzę i daje specjaliście pełen komfort pracy. Stabilne ułożenie pacjenta wyeliminowało problem poruszeń, dzięki czemu obraz z badania jest ostry i dokładny już za pierwszym razem.
W weterynarii brak powtórek to kluczowy argument – oznacza nie tylko oszczędność czasu, ale przede wszystkim mniejszą dawkę promieniowania i krótszy pobyt zwierzęcia w narkozie. Ten projekt dobrze pokazuje, że nawet najbardziej zaawansowana aparatura medyczna potrzebuje równie przemyślanego, fizycznego narzędzia, żeby w pełni wykorzystać swój potencjał.